FulFill A Gorgeous Moment
เหนื่อยกายแค่ไหน เราสู้ตายค่ะ
แต่เหนื่อยใจนี่สิ
บางทีกุก้อท้อนะคะ .....
พรุ่งนี้ และ มะรืน
เราจะสู้กันเต็มที่ เพื่องานที่ดีที่สุด สำหรับ
" สำนักวิชาศิลปศาสตร์ "
Short-Story
อะไร.. ทำให้คุน เรียกคนคนนั้นว่า " เพื่อน "
???
ถ้าคุนต้องเลือกระหว่าง
คุนอยู่กับสิ่งๆ หนึ่งที่มีความสุข แต่คุนไม่มีเพื่อน
กับ
คุนอยู่กับสิ่งๆ หนึ่งที่ไม่มีความสุข แต่คุนมีเพื่อน
คำตอบของคุน คือ สิ่งไหน ???
Answer to yourself:
มิถุนายน 2546
นักศึกษาชั้นปีที่ 1สำนักวิชาศิลปศาสตร์สาขาภาษาอังกฤษ
ภาพเหล่านี้ คงเป็นความทรงจำหนึ่ง
สถานที่หนึ่ง ที่เจ้าหญิงของเมืองไทยเป็นผู้ทำพิธีเปิด
ที่ที่บางครั้งว่างเปล่า แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น
ความหนาวเย็นยามค่ำคืน 
มหาวิทยาลัย ที่โชคชะตาเล่นตลก ให้ได้มาพบกับคำว่า" เพื่อน "
อีกหลายเรื่องราว
ที่พื้นที่สี่เหลี่ยมขนาดเส้นทแยงมุม ไม่เกิน 20 นิ้ว
ไม่สามารถจะบรรยายได้หมด
ต่อให้เอาพื้นที่ทั้งโลกมาให้เขียน
ก็ไม่มีทางเขียนพอ
เพราะ สิ่งที่มีมันไม่สามารถเขียนได้ทุกอย่าง
เพราะ สิ่งๆนั้น คือ " ความรู้สึก "
คุนเคยมีหนัง
ที่เป็นหนังในดวงใจตลอดกาล
รึป่าว ??
..... ... . . . . .......... . . . ........ . . ................... .... . .. ... ........ ... . . . . .........
หนังที่สร้างตั้งแต่ ปี คศ. 1993
ปัจจุบัน ผ่านไป 13 ปี
( โคดจะนาน )
ความคลาสสิค และความผูกพัน
ยังคงอยู่
เรื่องราวระหว่าง
นักโทษแหกคุก กับ เด็กผู้ชายที่ถูกจับเป็นตัวประกัน
ความผูกพัน ที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นักโทษ คนนี้ ในชีวิตเคยฆ่าคนแค่ 2 คน
หนึ่ง คือ คนที่ทำร้ายแม่
และอีกหนึ่ง คือ คนที่ทำร้ายเด็กผู้ชายคนนี้
เค้าต้องจบชีวิต
ด้วยสิ่งที่เค้าเองเป็นสอนเด็กให้กับคนนี้
แต่ในทางกลับกัน
การได้เรียนรู้อะไรหลายๆสิ่งจากเค้า
การได้ใช้ชีวิตกับเค้าแค่ไม่กี่วันของเด็กคนนี้
ก็ทำให้เด็กคนนี้ได้รู้ว่า
เค้าเองมีอิสระมากแค่ไหน ที่จะทำอะไรอย่างที่เค้าต้องการ
การตัดสินใจบางอย่าง การเลือกทางเดินบางทาง
เด็กตัวเล็กๆ คนนี้
สามารถตัดสินและเลือกเองได้
โดยปราศจาก การห้ามหรือขัดขวาง ของผู้เป็นแม่
แต่การตายของเค้าครึ่งหนึ่ง
กลับเป็นการลั่นไกของเด็กน้อยคนนี้..
เพียงเพราะเด็กน้อย ไม่ต้องการให้เค้าฆ่าหรือทำร้ายใครอีก
ความผูกพัน
ระหว่าง
เค้า กับ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ
เกิดขึ้นโดยที่ทั้งสองคนเองก็ไม่รู้ว่า เกิดขึ้นเมื่อไหร่
ความผูกพันที่ทำให้ การตัดสินใจช่วงหนึ่ง
ของเด็กชายคนนี้
เลือกเค้า
แทนที่จะเลือกผู้เป็นแม่....
ความผูกพัน
ที่เป็นการส่งมอบอีกหนึ่งรูปแบบของความผูกพัน
ผ่านโปสการ์ดเก่าๆ ใบหนึ่ง
ที่เล่าด้วยตัวอักษรด้านหลัง
จากชายมีอายุคนหนึ่ง ที่ส่งความผูกพันให้กับนักโทษแหกคุกคนนี้
ความผูกพัน
ที่ทั้งชายมีอายุ และ นักโทษแหกคุกเอง
ต่างก็ไม่รู้เลยว่า อีกฝ่ายเป็นใคร
แต่สุดท้าย
มันก็เป็นความผูกพัน
.....
ทั้งหมด เป็นเรื่องของ
ความผูกพัน
.......
ความผูกพันจากตัวอักษร
ความผูกพันต่างวัย และต่างฐานะ
และ
ความผูกพันจากการเดินทาง และการใช้ชีวิตด้วยกัน
***************************************************************
มีหนังไม่กี่เรื่องที่ทำให้คนอย่างแอมร้องไห้ได้
ถึงแม้ว่าข้างในจะเป็นคน sensitive อย่างรุนแรง
มีหนังไม่กี่เรื่องที่ทำให้หลายๆ คนร้องไห้ได้
ถ้าคุนเพิ่งมานั่งดูตอนจบของหนังได้แค่ 2-3 นาที
แต่คุนเกือบร้องไห้กับมัน
และมีหนังไม่กี่เรื่องที่ทำให้อีกหลายๆ คนร้องไห้ได้เช่นกัน
ถ้านี่เป็นหนังเรื่องที่ 2 ที่ทำให้คุนร้องไห้ได้
***************************************************************
นี่แหละ
หนังในดวงใจตลอดกาล
สมกับการตามหามาตลอดระยะเวลา5 ปี
วันนี้คงมาแนวแปลกๆ อยากจะเล่าเรื่องๆนึงผ่านตัวอักษร
คงด้วยเพราะได้ไปอ่านบล๊อกของคนๆนึงเข้า รู้สึกสบายๆ
เลยอยากทำให้คนอื่นสบายๆบ้าง(จะมีมั้ยก็ไม่รู้)
วันนี้ไอ่แอมคงมาในแนวที่หลายคนไม่เคยได้เหน เพราะปกติทุกคนก็เหนว่า มันห้าว T_T
โอเช อันนี้แอมเข้าใจนะคะพี่น้อง
แต่
อีกด้านหนึ่งของกุก็มีเหมือนกัน
(และก็ไม่แน่ว่า entries ต่อๆไป อาจจะเป็นแนวแบบนี้อีกก็ได้)
" คนเราไม่ได้มีแค่ด้านเดียว
อยู่ที่ว่า
คุนจะมองเห็นและหาเจอในอีกด้านหนึ่งของคนๆนั้นหรือไม่ "
:)
วันนี้อยากเล่าเรื่องของลุงคนนึงที่ตลาดหน้ามอ ให้อีกหลายๆคนได้อ่านกัน
"คุนลุงกับขนมปลากริมไข่เต่า"
ครั้งแรกที่ได้ยินเกี่ยวกับลุงคนนี้ จำไม่ได้แล้วว่าตอนไหน
จำได้แค่ว่า วันนั้นทำงานอยู่ที่ร้าน นม แล้วก้อได้ยินคนพูดๆ ว่า เค้ารุมอะไรกันน่ะ
เอาไปเอามา ก้อได้ข้อสรุปว่า " มีรถมาขายปลากริมไข่เต่า "
แน่นอนว่าไม่เปนที่แปลกใจเลยว่าทำไมคนถึงรุมกัน
สมัยนี้ ขนมแบบนี้หายากมาก พอมีรถมาขายสักคันก้อคงจะเป็นเรื่องแปลกสำหรับเด็กวัยรุ่น
เวลาผ่านไป.. ล่วงเลยไป....
วันนึง เดินไปตลาดกับเพื่อน พอดีเหนรถขายปลากริมไข่เต่า
คุยกับเพื่อนว่า เอาไงกินมั้ย ลองดูว่าจะอร่อยป่าว กินด้วยกันก็ได้
แล้วก็ตัดสินใจเดินเข้าไปซื้อ
10 บ. ใส่ถ้วยที่ทำด้วยโฟม ที่ใช้กันเกลื่อนเมือง
ปริมาณ กับ ราคานั้น คุ้มเกินคุ้ม
เรื่องความอร่อย... ใช้ได้เลยล่ะ คงเป็นเพราะฝีมือของคนมีอายุล่ะมั้ง :)
เวลาผ่านไป.. ล่วงเลยไป....
เย็นวันหนึ่ง ไปเดินตลาดกับเพื่อนเหมือนปกติทุกครั้ง ทุกวัน
เหลือบไปเหนรถคันหนึ่ง ที่ดูไปดูมาเหมือนสามล้อแต่ก็ไม่เชิง
รถเก่าๆที่จอดอยู่หน้าตลาด หน้ามากจนเกือบจะขึ้นไปอยู่บนถนนซะแล้ว
บอกกับเพื่อนว่า นั่นปลากริมไข่เต่านิ เดี๋ยวจะไปซื้อนะ
แต่คราวนี้ซื้อกินคนเดียว ไม่เป็นไร อยากอยู่พอดี
พอเดินเข้าไปใกล้ๆ สภาพรถที่เหมือนสามล้อที่เห็นมันเป็นอะไรที่... รกๆ รุงรังๆ นิดหน่อย
อะไรๆเต็มไปหมด แต่ก็มองไม่ค่อยเห็นเพราะตรงนั้นแสงไฟไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่
"ลุงคะ".....
"ลุงคะ".........
ลุงนอนฟุบหน้ากับตรงที่มีไว้สำหรับให้คนปั่นสามล้อนั่ง
ลุงเงยขึ้นมา มอง.. แต่พูดไม่ทันเราหรอกนะ :P
"ปลากริมไข่เต่าหนึ่งค่ะ"
"ใส่ถุงรึถ้วยล่ะ"
"อืออออ ถุงค่ะ เอาแบบเค็มเยอะกว่านะคะ"
"ลุงขายดีมั้ยคะ?"
"ก็ดี.."
"ดีนะคะ มีปลากริมเนี่ย เดี๋ยวนี้หายากมาก"
"อื้ออ..."
".... .... .. ....."
"........................................."
คุยอะไรกับลุงเค้านิดหน่อย จำไม่ได้แล้ว
แต่ตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาเหมือนจะตั้งโต๊ะก้อใช่ เหมือนข้อมือก็ไม่เชิง
วางอยู่ใกล้ๆกับหม้อดินที่เอาไว้ใส่ปลากริมไข่เต่า
นาฬิกาเก่าๆเรือนนึง.... หลายๆสิ่งบนรถสามล้อนั้น ก็ดูท่าทางจะเก่าด้วยเหมือนกัน
("ลุงน่าสงสาร...มากๆ")
"ขอบคุนค่ะ"
มีการแลกเปลี่ยนเล็กๆน้อยๆ ระหว่างแบงค์สีเขียว กับถุงหิ้วใบเล็กๆ และเหรียญสิบบาท
แล้ววันนั้นก็ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
...... .................... ...................... ...
วันนี้ เดินไปตลาด เหมือนเดิมตามปกติวิสัยเด็กหอ
ซื้ออะไรต่างๆเสร็จแล้ว
เหลือบไปเห็นรถเก่าๆคันหนึ่ง เพ่งอยู่พักนึงว่า รถอะไรน่ะ เหมือนรถขนมปลากริมลุงเลย
แต่เช่นเคย แสงไฟที่สาดส่องไม่ค่อยจะถึง ถึงแม้ว่าจะเป็นคนละตำแหน่งกับที่ผ่านมา
ตัดสินใจเดินไปใกล้ๆ อ่า.. ใช่แล้ว "ขนมปลากริมไข่เต่า"
ลุงคนเดิม ฟุบตรงที่เดิม ฟุบซะจนมองไม่เห็นว่ามีคนอยู่
เพราะลังเลไปแวปนึงว่า ลุงหายไปไหน จากตำแหน่งหลังรถทำให้มองไม่เห็นว่าลุงฟุบอยู่
ต้องเดินไปด้านหน้าเพื่อหาว่าคนขายไปไหน
"ลุงคะ".....
"ลุงคะ".............
เช่นเคย ลุงเงยขึ้นและพูดไม่ทันเรา :P
"ปลากริมถุงนึงค่ะ เอาเค็มเยอะกว่านะคะ"
ลุงหยิบถุงใส่ของร้อนเล็กๆขึ้นมา
พร้อมกับแก้วพลาสติกที่ตัดก้นออกเพื่อจะเอาไว้ส่งปลากริมไข่เต่าจากทัพพีลงถุง
"เอาหวานน้อยกว่าหรอ"
"..??....."
"อ๋อ ค่ะ.." (แอบ งง ในใจว่า หนูสั่งอะไรผิดหรอคะ เค็มเยอะกว่าหวานก็ต้องน้อยสิ)
(~ลุงแอบตลกนะคะเนี่ย ฮ่าฮ่า...~~)
"แน่ะ หวัดดีค่ะ"
เสียงน้องรหัสของเพื่อนเข้ามาทัก
"พี่แอมอร่อยมั้ยเนี่ย อยากซื้อกินแต่กัวไม่อร่อย"
"ก้อดีนะ อร่อยดี ช่วยๆลุงเค้าด้วย กินมั้ย พี่ซื้อให้ถุงนึง"
"จิงดิ เอาๆ"
"ลุงคะ เอาเพิ่มอีกถุงนึงนะคะ"
"เอาเหมือนกันเลยหรอ"
"ค่ะ เหมือนกันเลยค่ะ"
ช่วงที่รอขนมจากลุง คุยกับน้องและเพื่อนน้องได้ความว่า
อยากกินแต่กัวไม่อร่อย ก็เลยยังไม่ได้ลอง
เหนลุงแล้วเค้าน่าสงสาร เหนว่าปั่นรถมาจากในเมือง....ซึ่งมันไกลมากๆ 17 กิโลได้
"อ่ะ"
"ขอบคุนค่ะลุง"
"เอ้าของเรา" ...... "ขอบคุนค่ะ"
"ไม่ใช่ๆ นั่นของเรานะ... " เสียงลุงรีบเตือนว่า ถุงที่กำลังจะให้น้องนี่มันของเราต่างหาก :P
"เอ้าหรอคะ ฮ่า...."
"อ่ะ "
"เอ้าเอาปัยชิม อร่อยๆ"
"ขอบคุนค่ะ" เสียงขอบคุนจากน้อง
เช่นเคย...
มีการแลกเปลี่ยนเล็กๆน้อยๆ ระหว่างเหรียญสิบบาทสองเหรียญกับถุงหิ้วสองใบ
"ขอบคุนค่ะ"
..........
แล้ววันนี้ ณ ตลาด กับ ขนมปลากริมไข่เต่าก็หมดไปอีกหนึ่งวัน
....
ลุงน่าสงสารมาก.. มากอย่างบอกไม่ถูก
ลูกหลานลุงไปไหนหมด
ทำไมปล่อยให้ลุงมาขายขนมหาเลี้ยงปากท้องตัวคนเดียว
อายุขนาดลุงน่าจะอยู่บ้านกับลูกหลาน ให้เค้าได้ดูแลลุง
ไม่ใช่ให้ลุงมาปั่นรถสามล้อขายขนมแบบนี้สิ :-(
ถ้าลุงปั่นมาจากในเมืองจิงๆ.. มันไกลมากนะ
ครั้งนึงที่ร้านขายขนมจีบเจ้าประจำ
เค้าคุยกันว่า
ลุงที่ขายปลากริมไข่เต่าตายแล้ว....
(ไม่ใช่หรอกมั้ง...)
เห็นเค้าว่า แกปั่นรถเนี่ยแหละ แล้วก็ไปหลับข้างทาง แล้วก้อไปเลย....
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนะคะลุง
หนูเห็นลุงกับตาหนูเองแล้วแหละ
ลุงยังคงสบายอยู่ ทำขนมปลากริมให้หนูได้ลิ้มรสอยู่ :)
หนูมีความสุข ที่ถึงจะเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆก็ตาม
ความสุขที่ได้ช่วยลุงแค่สิบบาท ยี่สิบบาท
ความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆของลุงตอนขายขนม
ความสุขที่หนูคิดเอาเองว่า ลุงมีความสุขกับการได้ขายขนมหายากที่ชื่อว่า ปลากริมไข่เต่า
และความสุขที่หนูยังคงได้เห็นและจะได้อุดหนุน
"คุนลุงกับขนมปลากริมไข่เต่า"
อีกต่อไปค่ะ
(ขนมลุงอร่อยค่ะ ชอบ แต่หนูอาจจะอ้วนได้นะคะ ฮ่าๆๆ)
:)
ป.ล. ถ้ามีโอกาส จะเก็บภาพคุนลุงมาให้ได้ดูกัน
ป.ล. ยาวมากเป็นประวัติการณ์ แต่เป็นอีกหนึ่งentry ประทับใจ
