ลุงเหลือ เปรมปราคิน เรียนจบแค่วิทยาลัยเทคนิค* แต่ด้วยความสามารถด้านการประดิษฐ์ จึงได้เข้าร่วมทำงานกับกรมชลประทาน ให้กับหลายโครงการของในหลวง* และเริ่มศึกษาเกี่ยวกับดาวเทียม ตอนปี 2511
      หน้าบ้านของลุงเหลือเต็มไปด้วยจานดาวเทียม ทั้งกะทะเล็ก กะทะใหญ่   คืนนั้น ลุงเหลือนำเสนอวิธีการทำดาวเทียมในแบบฉบับของแก โดยมี แผ่นอะไรสักอย่างขึ้นสนิมเก่าๆ 1 แผ่น เป็นพระเอกของงาน (โดยปกติก็จะเป็นกะทะนั่นแหละ แต่คืนนั้นลุงใช้สิ่งนี้แทน) ลุงบอกว่า ความจริงแล้ว ใช้อะไรทำจานดาวเทียมก็ได้ ขอแต่ให้มันคงรูปทรงไว้ ไม่เหี่ยวไม่งอเหมือนกระดาษ  ซึ่งก็เห็นเหมือนกันว่า ลุงเหลือทำจานดาวเทียมจากโฟมแต่หุ้มด้วยกระดาษเงินๆ
เหมือนฟรอยด์  หรือแม้กระทั่งจานรับสัญญาณดาวเทียมที่ใช้ดินขุด มาทำ เป็นรูป มีปลูกหญ้าด้วย* แล้วแกก็เอาแผ่นสนิทนั้นมาเคาะๆ ตีๆ เก็บขอบให้เรียบแค่เนี้ยะ ต่อขาให้มันหน่อย แล้วก็เอาไปเสียบลงพื้น พร้อมกับตัวที่ติดมากับจานปกติที่มันชี้ลงไปที่ตัวจาน  เสร็จแล้วก็ดูเส้นรุ้งเส้นแวงตามที่แกบอก ต้องหันจานไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เพราะดาวเทียมไทยคมมันอยู่ทางนั้น ที่เส้นแวงที่ 78.5 (เยี่ยมจิงๆค่ะลุง) แล้วแกก็ไปปรับตั้งค่ากับตัวรับสัญญาณ จากนั้นดูที่หน้าจอโทรทัศน์ โดยแกให้พิธีกรอ่านค่าทีเป็น % ถ้าประมาณ 85 % ขึ้นไปนี่ภาพจะเริ่มชัดขึ้น จนในที่สุด ก็สามารถรับภาพได้เต็มที่  เป็นอันจบขั้นตอนการทำจานดาวเทียมในแบบฉบับลุงเหลือ ด้วยเวลาประมาน 20 - 30 นาที เห็นจะได้

      นอกจากดาวเทียมแล้ว ยังมีสิ่งประดิษฐ์อีกหลายอย่างที่มาจากความคิดของลุงเหลือ  หมวกกันน็อคที่สามารถฟังเพลงได้ เครื่องตัดหญ้าแบบใช้รีโมตคอนโทรล เครื่องใช้ไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ เครื่องบินบังคับวิทยุ  แม้กระทั่งเครื่องบินเล็กที่ใช้ขับได้จริง สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ล้วนเกิดจากเศษวัสดุเหลือใช้ทั้งนั้น**


ลุงเหลือของเรา




หน้าบ้านลุงเหลือ เต็มไปด้วยจานดาวเทียมที่ประดิษฐ์เอง พร้อมแผงโซลาร์เซล




บ้านลุงเหลือกลายเป็นโกดังเก็บของใช้ที่คนเอามาให้


ป้ายประกาศเกียรติคุณ มอบปริญญาครุศาสตร์กิติมศักดิ์


เครื่องบินบังคับวิทยุไฟฟ้าฝีมือลุงเหลือ

      จานดาวเทียมกระทะเหล็กของลุงเหลือ ถูกนำไปติดตั้งตามโรงเรียนต่างๆ ทั้งใกล้และไกล เพื่อให้นักเรียนได้เรียนรู้ระบบการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม จากจานกระทะเหล็กของลุงเหลือ ด้วยความคิดที่ว่า ความรู้ไม่ควรถูกปิดกั้น แต่ควรจะกระจายไปทุกที่ทุกตำบล**

       บางวันลุงเหลือก็จะเดินทางไปตามโรงเรียนต่างๆ ที่เชิญมา ให้ไปสอนให้กับครู อาจารย์ นักเรียน ไม่เว้นแม้แต่สอนนักการภารโรงเกี่ยวกับการบำรุงรักษา ส่วนในช่วงกลางคืนลุงเหลือก็ไม่ได้ทิ้งเวลาให้เปล่าประโยชน์ ศึกษาค้นคว้าในอินเตอร์เน็ต บางทีก็เขียนโปรแกรมออโต้แวร์  เพื่อนำมาสร้างสื่อการเรียนการสอนบันทึกลงแผ่นซีดีแจกจ่ายไปตามโรงเรียนต่างๆ อีกด้วย**

เราชอบแนวคิดอย่างนึงของลุงเหลือที่บอกว่า

"ผมไม่คิดที่จะทำขาย หรือจดลิขสิทธิ์ ผมอยากให้ความรู้กระจายไปในทุกพื้นที่
ดังนั้น ผมถือว่ามันเป็นกุศลที่ผมได้มอบให้กับคนอื่น
อันดับแรกคือ ร่างกายผมไม่ป่วยยังแข็งแรงดี
สองผมความจำยังดียังทำประโยชน์ได้
และสามคือ ผมพออยู่พอกินไม่ได้อยากร่ำรวยอะไร
ฉะนั้น เรื่องเงินเรื่องเล็ก ถ้าตัวเราอยู่สุขสบายแล้วล่ะก็
วิธีคิดเหล่านี้ผมได้มาจากพระราชดำรัสของในหลวง
คือคิดอะไรให้มันง่ายๆ เข้าไว้อย่าสลับซับซ้อน คนอื่นเขาจะได้ทำตามได้" **

       นอกจากนี้ ลุงเหลือยังได้รับเลือกเป็น 1 ใน 9 คนไทยตัวอย่าง ที่ทำความดีเพื่อช่วยเหลือผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนและผู้ด้อยโอกาสในสังคม โดยมีพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเป็นแรงบันดาลใจ ซึ่งเรื่องราวของลุงเหลือและอีก 8 บุคคลตัวอย่าง ได้ถูกตีพิมพ์ออกมาเป็นพ็อคเก็ตบุ๊ค "9 คน 9 ความดี เพื่อพ่อ" (อ้างอิงจาก: ThaiPR.NET คลิ๊กเพื่ออ่านเนื้อหา)