ว่าในอดีตเมื่อมากกว่า 8 ปีที่ผ่านมา(สำหรับชีวิตคนที่จบมหาลัยแล้ว)
หรืออาจจะ 7 ปี 6 ปี 5 ปี...
คุณมีความทรงจำอะไรที่ดีๆ(หรือไม่ดี)กับเพื่อนๆบ้าง
คุณใช้ชีวิตในช่วงนั้นๆอย่างไร
หรือแม้แต่
คุณได้ทำอะไรต่างๆ นานาลงไปบ้าง..
เมื่อคืน ไม่มีอะไรทำ ขึ้นไปเปิดดูลังกระดาษเก่าสองลัง
ซึ่งก็ไม่รู้หรอกว่า ในลังมีอะไรอยู่บ้าง
พอเปิดไป....!!
โอ้โฮ่!! สิ่งของในนั้นยังอยู่ในสภาพค่อนข้างดีทีเดียว ทั้งที่ผ่านมามากกว่า 5 ปีแล้ว
มีทั้ง หนังสือเรียนเก่า ชีทเก่า แสตมป์ที่เคยสะสม(ลืมไปเลยว่าเคยมี)
รูปหนุ่มๆที่ฮอตมากๆ ทั้งหนุ่มที่ร.ร. และหนุ่มนักร้อง 555
รูปอื่นๆ เก่าๆ มากมาย รวมไปถึง..
เฟรนชิพเล่มเก่าเล่มหนึ่ง ที่ให้เพื่อนเขียนตั้งแต่ ป.6!!!
ในเฟรนชิพเล่มนี้ มีเพื่อนๆ เขียนให้ตั้งแต่เพื่อน ป.6 จนถึง ม.3 เลยทีเดียว
ในเฟรนชิพเล่มนี้ มีเพื่อนคนนึงที่เพิ่งรู้จักตอน ป.6 เขียนให้(เพราะเพิ่งย้ายเข้า ร.ร.นั้นตอนป.6)
แต่ตอนนี้ เพื่อนคนนั้นจากโลกสกปรกๆ ใบนี้ไปแล้ว
ซึ่งเธอจากไปได้ประมาณ 8 ปีแล้วล่ะ
เปิดดูหน้าที่เธอเขียนทิ้งไว้ให้ก็คิดถึงเธอขึ้นมาเหมือนกัน
ถึงแม้จะไม่มีรูปเธอเลย แต่เราก็ยังจำเธอได้เสมอจนวันนี้...อีฟ
.. ที่จริงไม่อยากเขียนให้เป็นอารมณ์นี้นะ แต่พอเอ่ยถึง แล้วก็อยากเขียนถึงอีฟสักหน่อยน่ะ
สิ่งที่จะเอามาให้ดูก็คือ หน้าประทับใจอีกหน้าหนึ่ง ที่อ่านไปยิ้มไป นึกย้อนกลับไปว่า
"กูเคยทำอะไรพวกนี้ด้วยหรอ?"
หน้านี้ เพื่อน ญ ตัวเล็กๆ ผิวขาว คนนึงที่ชื่อเล่นจิงๆของเทอคือ อ๊อฟ
แต่เพื่อนๆ พร้อมใจกันให้ฉายาเทอว่า "เคโระ กับ หอย"
สาเหตุเพราะ
1. เทอหน้าเหมือนกบเคโระน่ะสิ แต่น่ารักนะ
และ
2. ตอนเราเล่นหมากเก็บกัน(ม.2) เวลาเทอกวาดมือเก็บหมากอ่ะ
เทอสามารถเก็บหมากได้เยอะมากกว่าใครๆ มันเหมือนกับมือเทอใหย่กว่าเพื่อนอ่ะ
(แล้วมันเกี่ยวกับ หอย ตรงไหนวะ)
อ๊อฟเขียนเฟรนชิพเล่มนี้ด้วยจำนวน 6 หน้า เยอะกว่าใครเพื่อน
และสิ่งที่อ๊อฟเขียนแล้วทำให้แอมอ่านไปยิ้มไปก็คือ กลอน(หรอ) บทต่อไปนี้
ฝากให้สมาชิก 3/โหล ทุกคน
start เลยนะ
เริ่มจากม. 1 มาไม่ค่อยมีใครกล้าแสดงออกซักเท่าไร่
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เหตุไฉนจึงกลายเป็นเด็กมึน
ม. 2 อ.จิรวรรณก็เกลียด
อ. ศุภมิตราก็เครียดทุกทีเมื่อเข้าสอน
อาจารย์ฉัตรมณีเรียกใอ้เด็กวานร
ก็อย่างงี้แหละ...ใครจะเข้าสอนต้องทำใจ
พอม. 3 มายิ่งตาลปัตร
อาจารย์พูนสวัสดิ์แกขยะแขยง
อาจารย์***เดินมาทำตาแดง
จะสอนหาพระแสงอะไรใอ้เด็กโจร
เริ่มจากโยนชอล์กลงข้างล่าง
เจอประโยชน์ตีก้นด่างไปหลายมื้อ
มันดื้อ ซน จนขึ้นชื่อ
แม้แต่กิ้งกือยังอาย
วีรกรรมเด็ดเล่นไพ่ในห้องเรียน
เสกคาถาผีเหรียญ ผีถ้วยแก้ว
เออออห่อหมกกันเป็นแนว
ลอกการบ้านไปเข้าแถวช้าทุกวัน
ยัยเปรียว นังปิยะ ซ่านักหนา
ไอ้บาส ไอ้เปค ชอบยืมปากกา
นังหอยตกบันได 7 ขั้นสมน้ำหน้า
รู้งี้อยู่เฉยๆ ดีกว่า ไม่เจ็บตัว
ใครว่า 3/12 ดื้อนั้นไม่จริง
แต่มีปีศาจโจรเข้าสิง
ไม่เคยดื้อเลยจริงๆ
แค่กวนตีนกระหนุงกระหนิง
....เท่านั้นเอง....
(*** คือ คำที่ไม่สามารถพิมพ์ลงได้ เพราะอาจเกิดการพาดพิงหรือความเสียหายแก่บุคคล)
อ่านแล้วก็นึกขำเหมือนกันว่า เมื่อก่อนห้องเราทำอะไรพวกนั้นไปได้ยังไง
- อยู่ตั้งชั้น 4 แต่นึกครื้นอะไรวันนั้น พากันโยนชอล์กลงมาใส่พวกที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนด้านล่าง
ทำให้อาจารย์ต้องถือไม้เรียวขึ้นไปฟาดก้นกันเกือบยกห้อง(ถ้าจำไม่ผิด)
แถมฟาดหน้าห้องอีกต่างหาก ไม่ต้องห่วงเลยว่าจะมีสายตากี่คู่จ้องมอง
- แต่อิเรื่องเล่นไพ่นี่สิ เคยไปเล่นตอนไหนวะ? ก็เล่นไพ่ไม่เปนไม่ใช่หรอ - -"
สงสัยจะเป็นผู้สุมหัวไปกับเค้าด้วย หรือว่า... เป็นคนดูต้นทางวะ 555
- ส่วน ผีต่างๆ นี่เชื่อว่าชีวิตวัยรุ่นหลายคนก็เคยเล่น เหอๆ
สรุปแล้ว มันมีจิงๆรึป่าวล่ะเนี่ย ผีต่างๆเนี่ย!
- การลอกการบ้าน เป็นเรื่องปกติ! (ที่สุดของเด็กทุกระดับชั้น) หิหิ!!~
- อ่านแล้วทำให้นึกถึงตอน ม.5 เล่นกระโดดยางกันตรงถนน(ให้รถวิ่ง)หน้าห้อง
อาจารย์แนะแนวเดินมาเตือนยังเฉย
จนอาจารย์ฝ่ายปกครองเดินมาพร้อมไม้เรียว จึงสงบ
(ม.5 แล้วนะเฟ้ย ยังกระโดดยังให้กระโปรงเปิดกันอีกหรอเนี่ยกู -*- 555)
- ร่วมแบ่งปัน ความทรงจำดีๆ อดีตสมัยยังรุ่น ของคุนได้นะจ๊ะ :)
