12 กรกฏาคม 2527

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในจังหวัดนราธิวาส

เด็กผิวคล้ำตัวเล็ก ได้ลืมตาดูโลกใบนี้ ที่ก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เรียกว่า โลก มันเป็นยังไง




12 กรกฏาคม 2550

ณ บ้านสองชั้น อายุ 12 ขวบ จังหวัดสกลนคร

วันนี้ ไม่ได้เป็นเด็ก และตัวไม่เล็กเหมือนเมื่อ 23 ปีที่แล้ว แต่ผิวยังคล้ำเหมือนเดิม

ยังคงลืมตาและมองดูสิ่งที่เรียกว่า โลก และได้เรียนรู้มากขึ้นว่า โลก มันเป็นยังไง






วันเกิดในหลายๆ ปี มีความทรงจำดีๆ ให้ได้เก็บไว้ แม้เป็นเพียงการกระทำเล็กๆน้อยๆ

ปีนู้นนน.. ประมาณอนุบาลได้ อยู่เชียงราย ไปทำบุญกันที่วัด

แอมยัง งกๆเงิ่นๆ ทำไรไม่เปน ก็มันยังเด็กนัก - -"

ปีไหนสักปี.. ช่วงม.ปลายได้ อยู่สกลนคร กินเลี้ยงเล็กๆที่บ้าน

พ่อเอาเค้กที่ซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าออกมาให้ ที่สำคัญ มดแอบขึ้นเล็กน้อย ฮ่าๆ

ก็แอบไว้ในนั้นนน ตั้งแต่บ่าย ไม่ขึ้นได้ไงล่ะ แต่ไม่ว่าจะมีมดหรือไม่ก็ อร่อยยย

ปีที่แล้ว.. ปี4 ได้กลับไปอยู่เชียงรายอีกครั้ง เป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้าน นมหน้ามอ

เพื่อนสนิทกลุ่มใหญ่ไปนั่งกินนม ก่อนกลับเพื่อนเรียกให้ไปหน้าร้าน

ทำท่าเหมือนบูมแล้วส่งเสียงว่า "แหปปี่เบิด เด่ ทู้ยู แหปปี่เบิด เด่ ทู้ยู.."

ปลื้มมม มั่ก และลูกค้าก็คง งง ไปตามๆกัน หุฮ่ะฮ่ะ

ปีไหนๆ..ไม่ว่าของขวัญจะเป็นเงินโบนัส กระดาษโน้ตเล็กๆจากเพื่อนที่วางไว้โต๊ะคอม

smsราคา 3 บาท หรือของขวัญอื่นใดแน่นอนว่า

ถ้าของเหล่านั้นมาจากความตั้งใจ ทุกชิ้นก็มีความหมายเท่ากัน





ขอบคุน พ่อกับแม่ที่เลี้ยงดูมาตลอด 23 ปี

หลายครั้งที่ทำตัวไม่ดี รู้และเสียใจ และพยายามทำตัวให้ดีขึ้น

รักพ่อกับแม่มากที่สุดค่ะ อยากเกิดมาอยู่ด้วยกันอีกคิดถึงมากค่ะ

ขอบคุน สิ่งที่เรียกว่า ครอบครัว (ของเราทั้ง 5 คน)

ขอบคุน ยาย-ตา(ที่แอมไม่เคยเห็นหน้าเลย) คุนปู่-คุนย่า ป้า น้า อา ลุง

ขอบคุน เพื่อนม.ปลายกลุ่มเดิมที่ยังรักกันมาตลอด 7 ปี

หลายครั้ง แอมนิสัยเสีย(มาก) เพื่อนก็ยังดีด้วยตลอด

ขอบคุน เพื่อนทั้งสามกลุ่ม ที่แม่ฟ้าหลวง ที่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาตลอด 4 ปี

ครั้งนึง เราโกดกันปางตาย แต่นั่นทำให้เรารักและรู้สึกดีต่อกันเพิ่มขึ้น

ครั้งนึง เราร้องไห้ด้วยกัน นั่นเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ

ครั้งนึง เราเช่ารถไปเชียงใหม่ด้วยกัน และมีหลายเหตุการณ์ลุ้นๆเกิดขึ้น

ขอบคุน เพื่อนบนโลกอินเตอร์เน็ต ที่ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เราคบกันมาได้ถึงตอนนี้

ภัทรียา 5 ปีกว่าๆ ที่ได้แบ่งปันเสียงหัวเราะ ความสุข และน้ำตา ให้กัน

เรือตรี 3 ปี ระยะเวลาที่ทำให้แกคิด ว่าชั้นไม่ใช่เพื่อนที่รู้จักกันจาก MSN

ตั้ม 3 ปี..ร้องไห้เพราะความฮาของแก 2 รอบและ 3 พันที่เรายืมให้เพื่อนเราไม่เคยลืม

สุพัฒน์ 3 ปี..ไม่ได้คุยกันนาน คุยกันอีกที มีแฟนแล้ว ดุด้วย เจอกันเร็ว ๆ นี้แหละ

ต้อม 5 ปีกว่าๆ เจอกันน้อยครั้งถึงอยู่ใกล้กัน แต่ทุกครั้งก็มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

ศิริณ เกือบปี ระยะเวลาสั้นๆ ที่หลายครั้งได้ใช้เวลาร่วมกัน เพื่อรับรู้ถึงคำว่า เพื่อนรัก

ขอบคุน อีกหลายๆ คนที่ไม่ได้เอ่ยถึง หลายคนที่เข้ามาผูกพันในชีวิตไม่ว่าในฐานะอะไร

ทุกสิ่ง ทุกอย่าง ที่ทำให้มีวันนี้ ในปีนี้ ..อีกครั้ง

สุขสันต์วันเกิด ...พิมพ์พร โฉมอุดม

12 กรกฏาคม 2550