ขอบคุณ..

posted on 16 Feb 2007 15:12 by amsk8ebola in Short-Story


ยี่สิบหก มกราคม สองห้าห้าศูนย์


เก้าสิบกว่าวัน เก้าสิบกว่าคืน ที่ได้สูดลมหายใจเข้าออกพร้อมกับมลพิษ
เก้าสิบกว่าวัน เก้าสิบกว่าคืน ที่ได้เจอกับคนที่มีความรู้สึกดีๆ ไว้มอบให้กัน
เก้าสิบกว่าวัน เก้าสิบกว่าคืน ที่ได้เดินเบียดเสียดกับผู้คนนับพันที่อยู่บนฟุตบาท
เก้าสิบกว่าวัน เก้าสิบกว่าคืน ที่ได้ทำในหลายๆ สิ่ง โดยปราศจากการฉุดรั้งห้ามทำ
เก้าสิบกว่าวัน เก้าสิบกว่าคืน ที่ได้เผชิญกับหลายสิ่งโดยลำพัง และสิ่งนั้นทำให้เข้มแข็งขึ้น
เก้าสิบกว่าวัน เก้าสิบกว่าคืน ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงที่วุ่นวาย แต่แฝงไว้ด้วยหลายๆอย่าง


ขอบคุณ ตัวเอง ที่ตัดสินใจเลือกนครแห่งความสับสน
ขอบคุณ เพื่อนตัวกลม ที่ให้ข้อคิดในการเลือกที่ฝึกงาน
ขอบคุณ เพื่อนตัวเล็ก ที่เป็นที่ระบาย เวลาที่สภาพจิตใจย่ำแย่
ขอบคุณ เพื่อนผมสั้น ที่ตกลงปลงใจไปเมืองจำลองด้วยกัน
ขอบคุณ เพื่อนสุขุมวิทสี่สิบสอง ที่ชวนกันไปเฮ้วแบบสุดๆ
ขอบคุณ เพื่อนสินสาดที่ กทม. ที่ทำให้แอมได้เปิดหูเปิดตามากขึ้น
ขอบคุณ เพื่อนใหม่หลายคน ที่เมื่อก่อนเราเคยสื่อสารกันผ่านแค่ตัวอักษรบนมอนิเตอร์
ที่เชื่อมด้วยอินเตอร์เน็ต และสื่อไร้สายเคลื่อนที่
ขอบคุณ เพื่อนใหม่หลายคน ที่ยังคงมอบความรู้สึกดีๆ ให้กันอยู่ตลอด
และยังคอยนึกถึงกันอยู่บ้างในหลายๆ เวลา
ขอบคุณ เพื่อนใหม่คนนึง ที่ทำให้รู้ว่า เพื่อนเค้าคบกันที่หน้าตา
ขอบคุณ เพื่อนใหม่คนนั้น ที่ยังแวะมาหาและทำให้รู้ว่า เพื่อน..ไม่ได้คบกันที่หน้าตา
ขอบคุณ เพื่อนใหม่คนนั้น ที่วันนึงพากันไปขับรถดูวัดพระแก้ว สนามหลวง ตอนตีหนึ่งกว่า
ขอบคุณ เพื่อนใหม่คนนั้น ที่ชวนให้อยู่และทำงานที่นี่ อยู่กับชั้นไง ถึงจะอยากแค่ไหน
แต่มันคงไม่เป็นไปอย่างนั้น
ขอบคุณ เพื่อนใหม่ที่รู้จักจากเพื่อนใหม่คนนั้น ที่นึกถึงกันเวลาอยากจะระบายอะไรหลายๆ อย่าง
ขอบคุณ เพื่อนใหม่ในออฟฟิศ ที่ทำให้โลกเกี่ยวกับกล้อง ของแอมกว้างขึ้นอีกเยอะ
ขอบคุณ พี่ๆ ที่ออฟฟิศ ที่คอยสอน ตักเตือน แนะนำ ในงานหลายอย่าง
ขอบคุณ เพื่อนใหม่ในออฟฟิศกองล่าง ที่เป็นเพื่อนใหม่ที่น่ารักให้กัน
ขอบคุณ แม่ ที่ต้องคุยกัน หนึ่งถึงสอง ใน ยี่สิบสี่ ชั่วโมง ของ หก ใน เจ็ด วัน
ในช่วงสองเดือนแรก จนแม่ต้องบอกว่า มีอะไรอีกมั้ย อากาศหนาว แม่ปวดฉี่ >.<
ขอบคุณ แม่ ที่คอยรับฟังทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับแอมที่กรุงเทพ แล้วแม่ก็จะมาพร้อมกับ
ทนเอาละกัน เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว
ขอบคุณ หลายอย่าง ที่ทำให้มีวันนี้
ขอบคุณ หลายสิ่ง ที่ทำให้เดินมาถึงตรงนี้
ขอบคุณ ทุกสิ่ง ที่ทำให้อะไรบางอย่างเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น


และ ขอบคุณ..
ทุกอย่าง ที่ทำให้ดำเนินชีวิตในเมืองกรุงมาได้ตลอดสามเดือน
ทุกอย่าง ที่ทำให้ได้ก้าวเดินไปในทางใหม่อย่างมั่นใจ และกล้าที่จะก้าว
ทุกอย่าง ที่ทำให้ได้รู้จักโลกใบใหม่ที่ไม่ใช่แค่ใหญ่ แต่ใหญ่มาก
ทุกอย่าง ที่ทำให้แอมรู้สึกเป็นผู้ใหญ่
และ
ทุกอย่าง ที่ทำให้แอมรู้ถึงตัวตนบางอย่าง


เมืองหลวงที่วุ่นวาย อย่าง กรุงเทพฯ ไม่ใช่เมืองในฝัน
เมืองหลวงที่ขวักไขว่ อย่าง บางกอก ไม่ใช่เมืองที่อยากอยู่เพื่อดำรงชีวิตต่อไป
แต่กลับกัน.. เคยคิดว่า


ถ้าต้องอยู่ในเมืองแห่งความวุ่นวาย สับสน และขวักไขว่ ขอ...

DSC02015-.jpgก็พอ..


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แอม มุ หวาน อู๋ เบน เมย์มี่ อ้อม แวว อุ๋ย โอม สายสวาท กระแต แตง ตั้ม ปุ้ย โด่ง สาลี่ โจ๊ก จอย บอย พี่ปลาและพี่ๆ กองบรรณาธิการ พี่ๆ กองบันเทิงวันหยุด เอ็ม แอร์ ดาว จิ๋ม กอล์ฟ แม่กับครอบครัว


อ่าาา ดีจัง

#8 By ฟิวส์ on 2007-02-21 10:25

ขอบคุงเอ๊กตรีนน

ที่ทามให้เราได้พบกัน


วิ้วว~

#7 By khun ice :) on 2007-02-20 23:09

อีกม่ายกี่วันแล้วที่จะได้เจอกัน
อยากเจอเพื่อนๆมากเลย
รอพวกแกอยู่นะเว้ย

#6 By tcher waan on 2007-02-19 12:43

ขอบคุณแกที่ยังนึกถึงกันเสมอ
ทำให้ชั้นรุ้สึกว่ายังมีความสำคันต่อแกบ้าง

#5 By tcher waan on 2007-02-19 12:42

Thank you (แท๊ง ยู)

ขอบคุณ มาม่า ที่ทำให้ชีวิต
ตอนไม่มีอะไรกิน ดำเนินต่อไป

#4 By LiFe Room on 2007-02-18 18:37

ขอบคุณเพื่อนมุ๊ ทีทำให้ได้มาเจอกันนะแอม ขอบคุณกับทริปวันนั้นเเละความจริงใจต่อกันนะ เเล้วจะเก็บตังค์ขึ้นไปหาเเกนะเเอม
ขอบคุณที่ทำให้เราได้เจอกัน

กินเค้กด้วยกัน ฮ่า


ยังๆๆ

อยากกินเหมือนกัน แหะๆ

เด๋วไอซ์ส่งเบอร์ไปให้ละกันนะ พี่สาวว

ขอบคุงโลกใบนี้

#2 By khun ice :) on 2007-02-16 19:53

ขอบคุณกาลเวลาที่ทำให้ผมได้ไดพี่ด้วยแล้วกัน (เกี่ยวกันมะเนี่ย)